رابطه متقابل اعتیاد به انواع مواد مخدر و مشروبات الکلی و ایدز

اعتیاد-و-ایدز

منظور از سوءمصرف مواد مخدر، مصرف بیش از اندازه مواد مخدر یا الکل است که اختلال‌های عملکردی و بالینی متعددی را در پی دارد. این اختلال‌های عملکردی مشکلاتی را در زمینه تعاملات اجتماعی، تحصیلی و حرفه‌ای به وجود می‌آورد. سوءمصرف مداوم مواد مخدر به مرور زمان باعث ابتلا به بیماری‌های مختلفی می‌شود که حتی مصرف کنندگان سالم نیز از آن در امان نخواهند بود. این عارضه‌ها شامل بالا رفتن احتمال ابتلا به بیماری، دشواری در تعیین و تشخیص وضعیت بیماری‌های مختلف، کاهش توانایی ذاتی برای بهبود یافتن و پشت سر گذاشتن دوره بیماری‌ها و کاهش تاثیرگذاری درمان‌های گوناگون می‌شود. اعتیاد به مواد مخدر یکی از عامل‌های مهم ابتلا به عفونت و پیشرفت بیماری HIV و AIDS است. هرچند همه در معرض ابتلا به HIV/AIDS قرار دارند، اما سوءمصرف مواد مخدر احتمال عفونت را به دلیل استفاده از سوزن‌های اشتراکی یا ارتکاب رفتارهای پرخطر ناشی از اختلال قدرت قضاوت به شدت افزایش می‌دهد. سوءمصرف مواد مخدر به دلیل ترغیب به انجام عمل‌هایی که خطر عفونت اولیه را بیشتر می‌کند، یکی از عامل‌های اصلی ابتلا به HIV/AIDS به شمار می‌آید. به علاوه بعضی ماده‌های مخدر بر روند پیشرفت بیماری اثر می‌گذارد و تاثیرگذاری درمان را کاهش می‌دهد.

الکل است. موادی مانند ماری جوانا (پات)، کوکائین (برای مثال کرک)، هروئین، آمفتامین (اسپید) و اکستازی نیز به وفور مصرف می‌شوند. مواد مخدر احتمال آلوده شدن به ویروس HIV را افزایش می‌دهد و برای بیماران مبتلا به عفونت HIV مشکلات مختلفی را ایجاد می‌کند. آگاه بودن به خطرات اعتیاد و علی الخصوص تاثیرات اعتیاد (اعتیاد به مواد مختلف مانند الکل، سیگار شیشه و ...) بر انتقال و روند بیماری ایدز، برای تمام افرادی که با اعتیاد دست و پنجه نرم می‌کنند و یا مشکوک به ابتلا به ویروس HIV هستند،  لازم است تا از بروز فاجعه‌های بعدی جلوگیری شود. برای کسب راهنمایی‌های لازم و مشاوره تخصصی درمورد رابطه انواع اعتیاد و بیماری ایدز، می‌توانید به متخصصین ما در کلینیک ترک اعتیاد دکتر شاه محمدی مراجعه کرده و پاسخ تمام سوالات خود را دریافت نمایید. برای رزرو وقت مشاوره می‌توانید با شماره‌های 02188721329 و 02188662451 تماس حاصل فرمایید.

پیشرفت HIV/AIDS


پیشرفت--HIV-AIDS

ویروس HIV، مانند بسیاری از ویروس‌ها، می‌تواند پیش از ایجاد علائم قابل توجه، سال‌ها به صورت خاموش و غیرفعال در بدن باقی بماند. برخی بیماران پس از آلودگی به ویروس HIV به مدت 10 ـ 7 سال با هیچ گونه علائم جسمی روبرو نمی‌شوند. این ویروس به آهستگی به سیستم ایمنی بدن آسیب می‌زند، بنابراین بروز علائمی مانند سردرد یا حالت تهوع، به اشتباه به بیماری‌هایی مانند آنفلوآنزا ارتباط داده می‌شود. همان طور که آسیب سیستم ایمنی گسترده‌تر می‌شود، علائم به مرور زمان شدیدتر و مستمرتر می‌گردد. سیستم ایمنی بدن در پایان دوره کمون به نحو قابل توجهی تخریب شده است و در این مرحله بیماری AIDS نمود می‌یابد. بیماری AIDS در مرحله پایانی عفونت HIV شروع می‌شود. از علائم ایدز می‌توان به سردرد، خستگی مزمن، حالت تهوع و استفراغ اشاره کرد. زمانی که بیماری ایدز شروع می‌شود، تعداد قابل توجهی از سلول‌های دفاعی سیستم ایمنی بدن یا T-cells از بین رفته است. در واقع ویروس اچ آی وی، سلول‌های تی را به سلول‌های ویروسی تبدیل می‌کند. از بین رفتن سلول‌های تی، دلیل مرتب بیمار شدن فرد آلوده در دوره تشدید علائم است. چنانچه معاینه بالینی و آزمایش‌های دوره‌ای برای تشخیص ویروس HIV انجام نشود، ویروس وارد شده به بدن به مرور زمان باعث ابتلا به عارضه ایدز کامل خواهد شد.

تاثیر اعتیاد به الکل در ابتلا به HIV/AIDS


تاثیر-اعتیاد-به-الکل-در-ابتلا-به-HIV-AIDS

سوءمصرف الکل، علاوه بر آن که احتمال ابتلا به HIV را افزایش می‌دهد، روند درمان HIV/AIDS و نگهداری از بیمار را با مشکلات متعددی روبرو می‌کند. سوءمصرف درازمدت الکل سیستم ایمنی بدن را ضعیف می‌کند. ضعیف شدن سیستم ایمنی، بیماران HIV/AIDS را در وضعیت بسیار خطرناکی قرار می‌دهد، چرا که سیستم ایمنی به دلیل ابتلا به بیماری ضعیف‌تر از حالت عادی است. ضعیف شدن مضاعف سیستم دفاعی احتمال ابتلا به عفونت‌های دیگر را افزایش می‌دهد و احتمال تکثیر ویروس HIV را افزایش می‌دهد. حتی در صورت انجام درمان ضدویروسی پسگرد (ART)، حفظ بالاترین سطح ممکن از عملکرد ایمنی، برای پیشگیری از پیشرفت بیماری مهم است. بیماران مبتلا به اچ آی وی، که دائم‌الخمر نیز هستند، نتیجه مناسبی از درمان ضدویروسی پسگرد نمی‌گیرند. احتمال این که معتادان به الکل واکنش مثبتی به درمان‌های ضدویروسی پسگرد نشان دهند، دو تا چهار برابر کمتر از بقیه است. الکل به دلیل کاهش سطح آگاهی و هوشیاری و ممانعت از قضاوت صحیح به شدت برای بیماران HIV مضر است. از خطرهای غیرمستقیم مصرف الکل می‌توان به تغییر در رفتارهایی اشاره کرد که احتمال آلوده شدن به ویروس را افزایش می‌دهد. اعتیاد به الکل و دیگر مواد غیرتزریقی شانس عفونت HIV را بالاتر می‌برد. بسیاری از مواد مخدر، مانند الکل، قدرت بازداری را کاهش می‌دهد و قدرت قضاوت را مختل می‌کند. در نتیجه الکل زمینه را برای بروز رفتارهای پرخطری مانند رابطه جنسی محافظت نشده و رابطه جنسی هم‌زمان با چند نفر، آماده می‌کند. در چنین مواردی الکل به صورت مستقیم بر عفونت HIV/AIDS اثر نمی‌گذارد، اما اعمالی که تحت تاثیر مصرف الکل انجام می‌شود، خطر آلودگی به این ویروس را پیش می‌آورد. این تاثیر برای تقریباً هر نوع ماده مخدری صادق است. هر ماده یا عاملی که قدرت قضاوت را مختل کند، خطر ابتلا به HIV/AIDS را افزایش می‌دهد. درمان HIV و جلوگیری از پیشرفت آن و تبدیل شدن به ایدز نیاز به رعایت دقیق یک رژیم دارویی مشخص دارد. هرآنچه که مانع از آن شود که بیمار به موقع داروهای خود را در مقدار صحیح مصرف کند، تاثیرگذاری درمان را کاهش خواهد داد. در ادامه به تاثیر الکل بر کبد در افراد مبتلا به HIV پرداخته می‌شود.

الکل، HIV  و  آسیب کبدی

الکل،-HIV--و--آسیب-کبدی

مصرف بیش از حد الکل به کبد آسیب می‌زند، باعث ابتلا به سیروز کبدی و در نهایت از کار افتادن کبد می‌شود. چون مصرف اتانول یکی از علل آسیب دیدن کبد است. مصرف الکل به شدت برای بیماران دچار عارضه‌های کبدی مضر است. با توجه به بیماری‌های کبدی ناشی از HIV و تاثیر داروهایی که برای درمان HIV/AIDS مصرف می‌شود، خطرناک بودن مضاعف الکل برای بیماران مبتلا به HIV/AIDS نیز صادق است. همان طور که اشاره شد، بسیاری از بیماران مبتلا به HIV/AIDS از دیگر عفونت‌های درگیر کننده کبد، مانند هپاتیت نیز رنج می‌برند. ویروس HIV  آسیب کبدی ناشی از بیماری‌های دیگر را تشدید می‌کند. بسیاری از داروهایی که برای درمان HIV به کار برده می‌شود، مانند داروهای ضدویروسی پسگرد، خطر مسمومیت کبدی را افزایش می‌دهد. چون درمان HIV مقدم بر درمان عارضه‌های دیگر است، بیماران غالباً حتی در صورت وجود آسیب کبدی، باید تحت درمان‌های خاص HIV قرار بگیرند. چون استمرار درمان عفونت HIV بسیار مهم است، باید عوارض جانبی ناشی از آسیب کبدی را به حداقل رساند.

سیگار و ایدز


سیگار-و-ایدز

نرخ کشیدن سیگار در میان افراد بزرگسال HIV مثبت، دو تا سه برابر دیگران است. اما از آنجایی که اعتیاد به سیگار احتمال ابتلا به بیماری‌های مختلف را افزایش می‌دهد و این آسیب‌پذیری برای بیماران HIV مثبت بسیار خطرناک است، ترک سیگار می‌تواند گام موثری برای بهبود وضعیت بیمار باشد. چون ویروس HIV سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند، بیماران مبتلا به ایدزی که سیگار نیز می‌کشند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت‌های دهان، گلو و ریه، به ویژه ابتلا به ذات‌الریه یا سینه پهلو، پنومونی باکتریایی یا پنومونی پنوموسیستیس کارینی یا PCP قرار دارند، لازم به ذکر است که سرواژه PCP را نباید با داروی فن‌سیکلیدین اشتباه گرفت. به علاوه بیماران مبتلا به ایدز معمولاً نیازی به بستری شدن ندارند. پنوموسیستیس عامل بیماری‌زای فرصت‌طلبی است که معمولاً باعث بیماری نمی‌شود، اما وجود آن در بدن بیماران مبتلا به ایدز یا با سیستم ایمنی ضعیف، عفونتی کشنده را ایجاد می‌کند. از بیماری‌های دیگر مجاری تنفسی می‌توان به عفونت قارچی دهان اشاره کرد که برفک یا لکوپلاکی نیز گفته می‌شود و در اثر آن، زخم‌های سفید رنگی در دهان ایجاد می‌شود. استعمال دخانیات محیط دهان را برای به وجود آمدن ضایعه‌های دهانی مستعدتر می‌سازد. به علاوه سیگاری‌های مبتلا به ایدز یا اچ آی وی مثبت، مستعد ابتلا به بیماری‌های خطرناک دیگری مانند بیماری قلبی، سکته مغزی، سرطان و بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) نیز هستند. HIV  و درمان HIV  خطر ابتلا به عارضه‌های مرتبط با سیگار کشیدن، مانند پوکی استخوان، سکته مغزی و حمله قلبی را افزایش می‌دهد. درحالی که استعمال دخانیات یا ابتلا به HIV/AIDS، هر یک به تنهایی زمینه را برای دچار شدن به عارضه‌های گوناگون فراهم می‌کند، آن دسته از بیماران مبتلا به HIV/AIDS  که سیگار نیز می‌کشند، زندگی و سلامتی خود را در معرض خطری مضاعف قرار می‌دهند.

سوءمصرف مواد مخدر و HIV


سوءمصرف مواد مخدر به طور مستقیم و غیرمستقیم خطر ابتلا به HIV/AIDS را افزایش می‌دهد. برای مثال عامل ده درصد یا بیشتر از موارد HIV مثبت در هر سال، اعتیاد تزریقی است. استفاده از سرنگ آلوده و تزریق مواد مخدر، خطر مستقیم انتقال ویروس HIV را به دنبال دارد. اگر چندین مصرف کننده از سرنگ مشترک استفاده کنند، خون آلوده بین این افراد منتقل می‌شود. حتی اگر سوزن تمیز باشد، برای مثال معتاد سرنگ جدید از مراکز تعیین شده گرفته باشد، ممکن است خون یا مایعات بدن در ماده تزریق شده وجود داشته باشد. برای نمونه ممکن است محلول مورد استفاده برای حل کردن مواد یا پنبه‌ای که با سرنگ تماس داشته است، آلوده باشد و به این ترتیب ویروس از فرد آلوده به دیگران سرایت یابد. به علاوه برقراری رابطه جنسی تحت تاثیر مخدرهای تزریق شده، یکی از راه‌های معمول سرایت عفونت HIV است.

اعتیاد به مخدرهای غیرقانونی و HIV/AIDS

مخدرهای غیرقانونی بر آلوده شدن به ویروس HIV، بروز عوارض مرتبط با  HIV/AIDS ، تاثیرگذاری درمان HIV/AIDS  و پیش‌آگهی درازمدت HIV/AIDS  اثر می‌گذارد. استفاده اشتراکی از سرنگ یا دیگر وسایل تزریق، آلوده بودن مواد تزریقی و کاهش توانایی قضاوت فرد معتاد در اثر مصرف مواد خطر سرایت بیماری را افزایش می‌دهد.

اعتیاد-به-مخدرهای-غیرقانونی-و-HIV-AIDS

درمان معتادانی که به HIV/AIDS مبتلا هستند، به دلیل عوارض ناشی از مصرف مواد مخدر و ابتلا به بیماری‌های ناشی از این رفتار پرخطر به مشکل برمی‌خورد. بعید است که معتادان مبتلا به HIV به روش‌های درمان موثر دسترسی داشته باشند. محرومیت از خدمات درمانی مناسب از کمبود مراکز بازپروری ویژه درمان اعتیاد و دسترسی محدود به کلینیک‌ها و روش‌های درمان ضدویروسی پسگرد HIV  نشأت می‌گیرد. اعتیاد علاوه بر افزایش خطر ابتلا به HIV، توانایی قضاوت را نیز مختل می‌کند و باعث بروز بیماری‌های روحی می‌شود که به نوبه خود، پایبندی به درمان HIV/AIDS را دشوار می‌سازد. درمان‌های ضدویروسی پسگرد باید به شیوه‌ای منظم و مستمر ادامه داده شود تا بار ویروسی پایین بماند و احتمال بروز عوارض جدی و ابتلا به ایدز کاهش یابد. اعتیاد به مواد مخدر مانعی بر سر راه مدیریت موثر HIV است که باعث می‌شود، بیمار معتاد درمان را کنار بگذارد، مقدار صحیحی از دارو را مصرف نکند و در نتیجه کارایی درمان کاهش یابد. بااین توصیف اقدام برای درمان ترک اعتیاد به منظور جلوگیری از بروز عوارض گام مهمی برای درمان HIV/AIDS است.

پرمصرف‌ترین-مواد-مخدر-غیرقانونی

بسیاری از مواد مخدری که خطر آلوده شدن به ویروس اچ آی وی و ابتلا به ایدز را افزایش می‌دهد، به وفور در میان این گروه از بیماران مصرف می‌شود. ازآنجایی که تزریق مواد مخدر یکی از راه‌های انتقال HIV است، تمام مخدرهای تزریقی تاثیر مستقیم در ابتلا به HIV/AIDS دارد. مخدرهای غیرتزریقی نیز به دلیل دامن زدن به رفتارهای پرخطری مانند رابطه جنسی ناسالم یا با چند نفر، در انتقال HIV بی‌تاثیر نیست. همچنین مواد مخدر به واسطه مختل کردن توانایی بیمار برای تحت درمان قرار گرفتن و تمرکز و توجه به طرح درمان، تاثیرگذاری درمان ایدز را کاهش می‌دهد. هروئین، نوعی مخدر سرکوب کننده و کوکائین، یک محرک، مخدرهای تزریقی هستند که بیشترین ارتباط را با HIV/AIDS دارند، انواع آمفتامین نیز به صورت تزریقی مصرف می‌شود. این نوع مخدرها علاوه بر این که احتمال ابتلا به HIV را افزایش می‌دهند، بسیار اعتیادآورند و اگر بیمار تحت درمان ترک اعتیاد قرار نگیرد، مصرف مواد را در طول درمان ایدز نیز ادامه خواهد داد. البته هنوز تاثیر مستقیم اعتیاد به این مخدرها بر نتیجه درمان ضدویروسی پسگرد مشخص نیست. ماری جوانا، محرک‌های دیگر و مواد رایج در باشگاه‌ها و خیابان، از قبیل کتامین، مت آمفتامین و آمیل نیترات، خطر انتقال ویروس اچ ای وی از راه رابطه جنسی را افزایش می‌دهد. این افزایش خطر به ویژه درباره مت آمفتامین و آمیل نیترات صادق است که برای لذت‌بخش‌تر کردن رابطه جنسی مصرف می‌شوند. این مخدرها نیز پایبندی بیمار به درمان HIV/AIDS را کاهش می‌دهد، در نتیجه تاثیرگذاری درمان کمتر می‌شود و کیفیت زندگی بیمار تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.

مخدرهای تزریقی بعد از رابطه جنسی پرخطر، دومین علت آلوده شدن به ویروس HIV است. قرار گرفتن در معرض این دو عامل نسبت مستقیم با اعتیاد به موادی مانند هروئین، کوکائین، محرک‌ها و مواد مخدر دیگر دارد. درصد شیوع اعتیاد به این مواد در بعضی گروه‌های جمعیتی به طور غیرمنتظره‌ای بالا است، برای مثال افرادی که با فقر و بیماری‌های ذهنی دست به گریبان‌ هستند و از تجاوز جان سالم به در برده‌اند، گرایش بسیار بالایی به مواد مخدر دارند.

مخدرهای-غیرقانونی-و-خطر-ابتلا-به-HIV-AIDS

بارزترین عاملی که ارتباط مستقیم بین ایدز و مواد مخدر را مشخص می‌کند، اعتیاد تزریقی و استفاده از سرنگ مشترک است. هرچند ارائه سرنگ رایگان به معتادان تاحدی راهگشا بوده و مصرف کنندگان را به استفاده از سوزن‌های تمیز تشویق کرده است، اما همچنان موادی مانند هروئین و مت آمفتامین با سرنگ غیراستریل مصرف می‌شود و به این ترتیب نرخ انتقال HIV بین معتادانی که از سرنگ مشترک استفاده می‌کنند، هنوز قابل توجه است.

همان طور که اشاره شد، اعتیاد روند درمان ایدز را مختل می‌کند. هرچند مواد مخدر تاثیر مستقیم بر بسیاری از درمان‌های ضدویروسی پسگرد ندارند، اما مصرف این مواد پیشبرد برنامه درمان را با مشکل مواجه می‌کند. معتادان به مواد مخدر فعالیت‌های روزمره خود، از جمله مصرف به موقع داروها را فراموش می‌کنند. به علاوه مصرف مواد مخدر احتمال ابتلا به افسردگی و بیماری‌های روحی را نیز افزایش می‌دهد. برای بیمارانی که در حال ترک هستند، برگشت به اعتیاد به معنای دوباره افتادن در دام تمام خطرهای گذشته است. در این شرایط پزشک معالج باید تمامی این عامل‌های خطر را نیز تشخیص دهد تا بتواند نیازهای جسمی و روحی بیمار را تامین کند، در نتیجه روند درمان پیچیده‌تر از پیش می‌شود. عواقب قانونی مصرف مخدرهای غیرمجاز نیز به مانعی بر سر راه درمان ایدز تبدیل می‌شود. معتادانی که از به زندان افتادن می‌ترسند، خود را برای درمان معرفی نمی‌کنند و به این ترتیب ممکن است بیماری را به اطرافیان خود انتقال دهند. این محیط چرخه‌ای را ایجاد می‌کند که در آن معتاد تحت تاثیر مواد، دست به رفتارهای پرخطر می‌زند و از طرفی به دلیل ترس از قانون و محکومیت، به رنج بردن در این محیط آلوده ادامه می‌دهد. از طرفی برخی مراکز درمانی رغبتی به ارائه خدمات درمانی به معتادان ندارند، چرا که بعید است این گروه از بیماران بتوانند به خوبی از دستورات پزشک پیروی کنند. سوءمصرف مواد مخدر یا داروهایی که برای ترک اعتیاد تجویز شده است، گاهی عوارض جانبی مربوط به درمان ضدویروسی پسگرد را تشدید می‌کند. البته داروهای ترک اعتیاد عموماً تاثیری بر کارایی درمان‌های HIV/AIDS ندارد. متادون یکی از داروهای رایجی است که برای ترک اعتیاد تجویز می‌شود و مصرف هم‌زمان آن با داروهای ضدویروسی پسگرد مشکلی را ایجاد نمی‌کند، هرچند تداخل‌های جزئی وجود دارد. داروهای ضدویروسی پسگرد میزان متادون را در بدن بیمار کاهش می‌دهد و در نتیجه باید دوز بالاتری از متادون برای وی تجویز شود تا ترک اعتیاد به نتیجه برسد. خبر خوش این است که درمان‌های HIV برای معتادان به مواد مخدر نیز موثر است. درست است که سوءمصرف مواد مخدر خطر سرایت ویروس اچ آی وی را افزایش می‌دهد، بر توانایی فرد برای رعایت توصیه‌های پزشک و مصرف به موقع داروها اثر می‌گذارد و عوارض متعددی را ایجاد می‌کند، بااین حال علی‌رغم تمام این مشکلات، داروهای HIV به درمان بیماران معتاد مبتلا به این ویروس خطرناک نیز کمک می‌کند. اعتیاد نباید مانعی بر سر راه درمان HIV/AIDS باشد. به علاوه پزشکان نباید در درمان معتادان کوتاهی کنند.

 


به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است